Σημείωμα της Σοφίας Γρηγοριάδου

Το Béchamel (2017-19), ένα φωτοδοκίμιο και περφόρμανς σε 16 σουπλά, προτείνει συσχετισμούς μεταξύ της σως μπεσαμέλ, του νεοκλασικισμού, του εκλεκτικισμού, του εθνικισμού και της πατριαρχίας. Στοχαζόμενο επάνω στις πόλεις της Αθήνας και των Σκοπίων μέσω των βιβλίων μαγειρικής του Νικολάου Τσελεμεντέ, ασχολείται με τη διαχείριση της μνήμης, καθώς και με μορφές αποσιώπησης και απόκρυψης σε ό,τι αφορά την τροφή, το φύλo και την πόλη. Η καθιέρωση της μπεσαμέλ και η αφαίρεση των μπαχαρικών από την ελληνική κουζίνα στις αρχές του 20ού αιώνα «πειθάρχησαν» και «εκπολίτισαν» τα «άσχημα», «ανατολίτικα» πιάτα. Το savoir-vivre δίδαξε στις γυναίκες να παραμένουν σιωπηλές και υπάκουες. Τον 19ο αιώνα, τα επιχειρήματα για ένα ελληνικό έθνος κράτος στηρίχθηκαν, μεταξύ άλλων, στην υποτιθέμενα άμεση συγγένεια της σύγχρονης Ελλάδας με την κλασική αρχαιότητα. Τα ερείπια «καθαρίστηκαν» από μεταγενέστερα στοιχεία και έκαναν την εμφάνισή τους νεοκλασικά κτίρια. Πριν από λίγα χρόνια, ο ιστορικός εκλεκτισμός κάλυψε τα σοσιαλιστικά κτίρια στα Σκόπια, επιχειρώντας συνδέσεις με το παρελθόν της Δυτικής Ευρώπης. Πρόσφατα, ακόμη ένας (αρσενικός) έφιππος πολεμιστής τοποθετήθηκε στην Αθήνα. Μαζί με τα όσα αφηγούνται τα σουπλά, το έργο μπορεί να βιωθεί επίσης μέσω της γευσιγνωσίας πιάτων δημοφιλών τόσο στα Σκόπια όσο και στην Αθήνα, όπως η φασολάδα και το μπουρέκι. Μόνο που αυτή τη φορά τα πιάτα σερβίρονται καλυμμένα με μπεσαμέλ με τη χρήση εργαλείων κοινών στις κατασκευαστικές εργασίες.

Béchamel (2017-19), Sofia Grigoriadou
Courtesy of the artist
Béchamel (2017-19), Sofia Grigoriadou
Courtesy of the artist